Payments illegal, says ACU chief

Tuesday, 31 July 2012

Stuart Alan Becker

 

Om Yentieng, president of the government’s Anti-Corruption Unit, speaks to a packed house last night at Sunway Hotel in Phnom Penh. Photograph: Heng Chivoan/Phnom Penh Post

 

People who make illegal facilitation payments to get government services will now face harsh penalties under Cambodia’s Anti-Corruption Law, just as the government officials who receive the money face charges, according to the President of Cambodia’s Anti-Corruption Unit.

Speaking to a packed house last night at Sunway Hotel, the President of Cambodia’s Anti-Corruption Unit Orm Yentieng said the law was on the ACU’s side and that corruption in Cambodia was going to be reduced over time.

“If you think your government salary is too low, you can get out of the position,” Orm Yentieng said, earning a round of applause.

During his speech and question-and-answer session at the CAMFEBA event, attended by many of Phnom Penh’s business leaders, the ACU chief reviewed one of the cases he had been working on, involving a US$200 payment to an official working for the Ministry of the Interior.

“If you agree to give $200, you are both going to be the victim, and you will be caught as well. The law is strict. If you do it wrong, you should be caught.”

The ACU president said that as part of the unit’s recent work, information had been disseminated to 1,700 communes around Cambodia assuring local government officials that they face punishment for corruption activities.

“Only a few ask for money. The rest cooperate with us,” he said.

“We tell them: do not take any more money, and if you take it you are facing consequences. The taker and giver of the money, both of you, will be punished,” he said. “If we are not strict, we won’t be able to deal with it.”

“If you are a government official and ask for money and they don’t it to give you, you will be caught, and this is printed out in big words in front of the commune offices. We did that on 1,700 communes. If we catch you doing that, we will send you to court. We are spreading, we can hear you, we can see you, and we’ve got more force coming up.”

Orm Yentieng said the ACU had been given special powers to record conversations and take photographs.

“It is not heartless on the part of the private sector not to pay facilitation payments. They have to do this. We’re not wasting time. We will push it, the faster the better. If the Ministry of Interior asks you for money, come and talk to me. He promised us in writing he will not take any money. Now is the time to enforce it. We will be waiting for you at ACU and we won’t step back.”

Orm Yentieng mentioned the Council for the Development of Cambodia (CDC) a few times during his speech.

“The CDC is not poor; everyone has a car and there’s hardly any space for parking. We spend an hour to find a parking space. We have much more parking at the Anti-Corruption Unit,” he said, getting another round of applause.

The ACU president said Minister of Economy and Finance Keat Chhon had agreed with the ACU that a list of formal facilitation fees would be prepared so that receipts of facilitation payments could be kept on record.

Comparing institutionalised corruption in Cambodia to a disease, the ACU president said people should take the medicine. “If you are sick, do you want to take the medicine or not? Do you want to die? We do not have a choice.”

He acknowledged that government salaries are low, but that they would rise slowly during the coming years.

“Tighten your seat belt,” he said.

One of the things business people in Cambodia should not have to pay for is a change of business address, which is a common occurrence when businesses expand.

“We should be thanking the private sector for providing us with the information. We should not be asking for money for these changes,” he said.

The ACU president appealed to the audience to “come quietly” to talk about cases.

“We can help you in any case. Come quietly and talk to us,” he said, adding that citizens with permission from the ACU could make recordings of conversations and take photographs that could later be used in court.

“If people from the private sector ask permission from the ACU, you can take pictures and make recordings. The ACU alone cannot find proof, but needs the cooperation from private sector and the cooperation is easier than doing it alone. The ACU needs to find new proof and evidence to present in court.” He added that sources would be protected.

AMCHAM and IBC Chairman Brett Sciaroni said he had known Orm Yentieng for 20 years and his job was the second most difficult in Cambodia, following that of Prime Minister Hun Sen.

“He is seriously committed to changing the mentality,” Sciaroni said.

Why Professional Development for Teachers is Critical

By Simon Quattlebaum | Substitute Teacher, New Jersey Public Schools

Educators must understand the concepts in processing professional development and what it means to education. The National Staff Development Council (2007) created a set of nine standards that all professional development should follow. They include content knowledge and quality teaching, research-basis, collaboration, diverse learning needs, student learning environments, family involvement, evaluation, data-driven design, and teacher learning.
However, it does not determine whether accountable measures are being gathered to determine if this information has benefited the education system as a whole.

Professional development refers to the development of a person in his or her professional role. According to Glattenhorn (1987), by gaining increased experience in one’s teaching role they systematically gain increased experience in their professional growth through examination of their teaching ability. Professional workshops and other formally related meetings are a part of the professional development experience (Ganzer, 2000). Much broader in scope than career development, professional development is defined as a growth that occurs through the professional cycle of a teacher (Glattenhorn, 1987). Moreover, professional development and other organized in-service programs are deigned to foster the growth of teachers that can be used for their further development (Crowther et al, 2000). One must examine the content of those experiences through which the process will occur and how it will take place (Ganzer, 2000; Guskey, 2000).
This perspective, in a way, is new to teaching in that professional development and in-service training simply consisted of workshops or short term courses that offered teachers new information on specific aspects of their work (Brookfield, 2005). Champion (2003) posited that regular opportunities and experiences for professional development over the past few years had yielded systematic growth and development in the teaching profession.

Many have referred to this dramatic shift as a new image or a new module of teacher education for professional development (Cochran-Smith & Lytle, 2001: Walling & Lewis, 2000). In the past 15 years there have been standards-based movements for reform (Consortium for Policy Research in Education, 1993; Hord, 2004; Kedzior & Fifield, 2004: Sparks, 2002). The key component of this reform effort has been that effective professional development has created a knowledge base that has helped to transform and restructure quality schools (Guskey, 1995; Willis, 2000).

Much of the available research on professional development involves its relationship to student achievement. Researchers differ on the degree of this relationship. Variables are the school, teacher, student level related to the level of learning within the classroom, parent and community involvement, instructional strategies, classroom management, curriculum design, student background knowledge, and student motivation (Marzano, 2003). Based upon a review of several studies, Marzano (2003) concluded that the professional development activities experienced by teachers have a similar impact on student achievement to those of the aforementioned variables.

Opportunities for active learning, content knowledge, and the overall coherence of staff development are the top three characteristics of professional development. Opportunities for active learning and content specific strategies for staff development refer to a focus on teacher application of learned material. Overall coherence refers to the staff development program perceived as an integrated whole and development activities building upon each other in a consecutive fashion. Marzano (2003) warned, however, that standardized staff development activities which do not allow for effective application would be ineffective in changing teacher behavior.

Richardson, (2003) published a list of characteristics associated with effective professional development, stating that such programs would optimally be:
“statewide, long term with follow-up; encourage collegiality; foster agreement among participants on goals and visions; have a supportive administration; have access to adequate funds for materials, outside speakers, substitute teachers, and so on; encourage and develop agreement among participants; acknowledge participants existing beliefs and practices; and make use of outside facilitator/staff developers.” (p. 402)

Kedzior and Fifield (2004) described effective professional development as a prolonged facet of classroom instruction that is integrated, logical and on-going and incorporates experiences that are consistent with teachers’ goals; aligned with standards, assessments, other reform initiatives, and beset by the best research evidence. Elmore (2002) described professional development as sustained focus over time that is consistent with best practice.

- – - -
References
Brookfield, S. (2005). Power of critical theory for adult learning and teaching. Berkdire, Great Britain: McGraw-Hill Education.
Champion, R. (2003). Taking measure: The real measure of professional development program’s effectiveness lies in what participants learned. Journal of Staff Development, 24(1), 1–5.
Cochran-Smith, M., & Lytle, S. L. (2001). Beyond certainty: Taking an inquiry stance on practice. In A. Lieberman & L. Miller (Eds.), Teachers caught in the action: Professional development that matters (pp. 45–61). New York, NY: Teachers College Press.
Elmore, R. (2002). Bridging the gap between standards and achievement: The imperative for professional development education [Brochure]. Washington, DC: Albert Shanker Institute.
Ganzer, T. (Ed.) (2000). Ambitious visions of professional development for teachers [Special Issue]. National Association for Secondary School Principals, (84)618
Glattenhorn, A. (1987). Cooperative professional development: Peer centered options for teacher growth. Educational Leadership, (3)45, 31-35.
Guskey, T. R. (1995). Professional development in action: New paradigms and practices. (T. R. Guskey & M. Huberman, Eds.) New York: Teachers College Press.
Guskey, T. R. (2000). Evaluating professional development. Thousand Oaks, CA: Corwin Press.
Hord, S. M. (Ed.). (2004). Learning together leading together: Changing schools through professional learning communities. New York, NY: Teachers College Press.
Kedzior, M., & Fifield, S. (2004). Teacher professional development. Education Policy Brief, 15(21), 76–97.
Marzano, R. J. (2003). What works in school: Translating research into action. Alexandria,, VA: Association for Supervision and Curriculum Development.
Miles, K. H., Olden, A., Fermanich, M., & Archibald, S. (2004). Inside the blackbox of school spending on professional development: Lessons from comparing five urban districts. Journal of Education and Finance 30(1) 1-26.
Richardson, V. (2003). The dilemmas of professional development. Phi Delta Kappan, 84(5), 401–406.
National Staff Development Council (2001). NSDC’s Standards for Staff Development. Oxford, OH. Author.
National Staff Development Council (2007). Professional development. Retrieved
March 15, 2009, from http://www.NSDC.org/connect/about/index.cfm.
Walling, B., & Lewis, M. (2000). Development of professional development pre-service teachers: Longitudinal and comparative analysis. Action Teacher Education, 22(2a), 63-67

News from Europe: Continuing Higher Education as a Core Mission

By Robert S. Lapiner | Associate Vice Chancellor for Global Continuing Education, New York University

Until the expansion of the European Union in the late 1980’s, it would have been difficult to generalize about the place of post-tertiary education in European countries. Although each nation had its own expression of forms of adult learning—going back to diverse 19th-century models for worker education—many social, cultural and economic factors contributed to the absence of a developed continuing higher education infrastructure comparable to the U.S. and Canadian experience.
These included the historically small percentage of adults who completed university study; the large government sector comprising a higher percentage of the workforce than in North America, and traditions of employment continuity everywhere. As for those long-serving employees (including those in executive roles) needing to update their knowledge, in-service training delivered in-house had been normative. Perhaps most relevant, until the past three decades, voluntary job mobility was universally regarded as a somewhat alien, American concept. Thus there was not much demand from individuals seeking to access university-validated study opportunities that could help them position themselves for career change.

Moreover, the operational and academic structures that have existed for some time for adults seeking to earn their first degree were—outside of Britain and Soviet-dominated Europe—rarely found within traditional universities. As for non-degree learning opportunities, schools of commerce or of engineering and applied science have long organized programs for the benefit of their alumni (or for in-service training purposes for employees of their official quasi-governmental “industry sponsors”) but each operated generally in specific disciplinary niches and for narrowly defined institutionally affiliated communities.

Conditions have changed in the two short decades since the unification of Germany and the nearly doubling in size of the EU. European governments—singly and together under the EU banner—have marched sometimes fitfully and sometimes in remarkable concord toward greater convergence in many areas, most notably in matters of education, cross-border training and professional certification, within the broad framework of European social policy. Paralleling the earlier successful initiatives to encourage more traditional-age student mobility and facilitate credit-transfer within Europe (manifest in pioneering programs like ERASMUS and TEMPUS), the European Commission of Education and Culture and the Directorate for Education and Training have spearheaded a number of efforts modeling a fundamental commitment to the expansion of continuing education capabilities, by establishing coordinating bodies and funding incentives to facilitate relationships between higher education and industry (it is uplifting to see the leitmotif that Continuing Education is a key instrumentality for nurturing those vital relationships).

A CE leadership community has of course also emerged in Europe over the past few decades. Opportunities for professional development, promulgation of best practices, and inter-institutional and cross-border collaboration are fostered in relatively young organizations like the EUCON (European Union Continuing Education Association), the global ICDE (International Continuing and Distance Education Association), along with interest groups found within EAIE (the European Association of International Education) and the EUA (the European University Association). Brussels has been particularly assiduous in promoting inter-European cooperation among research institutes to study and measure the worlds of lifelong learning and continuing professional development, with the necessary goal of fostering a data framework for research, evaluation and assessment, as well to identify emerging best practices. A multitude of studies often aligned with OECD- and UNESCO-generated research reports, attest to these efforts (some are referenced below).
This blossoming of activity reflects the changing needs of society, of course, but it has not emerged only as a response to market opportunity. It has been accelerated by political initiatives: across the European Union, the education ministries of its 27 member governments (and those in the applicant queue, like Turkey) have all affirmed EU resolutions that lifelong learning and adult continuing higher education are among the fundamental responsibilities of higher education institutions (HEI’s). Because national governments establish educational policy and remain (for the time being) the principal funding sources of higher education across Europe, where private institutions are relatively few outside of self-standing professional schools, these widely shared affirmations come with formal expectations both of state investment and institutions providing evidence of demonstrated outcomes. The overarching commitment is legally enshrined in principles in the Lisbon Treaty (the governing set of laws for members of the European Union). Further, the EU has set specific goals as evidence of compliance: 12.5% of adults aged 25-64 shall be enrolled annually in forms of higher education-based continuing education or vocational training.

There is little doubt that the multi-national endorsements from EU member countries of these policy objectives are shaping the general direction of higher education across the Continent. They are not just well-intentioned pronouncements from government advisory panels or commissions of educational professionals and industry champions of higher education à la U.S. practice. They have the force of law.

Despite the diversity of needs and conditions across a broad landscape, it should be especially heartening for our professional community to note that insisting upon strengthened continuing education and lifelong learning capabilities have consistently emerged as critical elements of the anticipated role of HEI’s for the health of the “Europe of Knowledge” and in the promotion of social harmony—key issues of the Lisbon Treaty. In particular, the governments have articulated a clear correlation between the role CE programs can and should have at the macro level, in disseminating the products of university research labs to fuel the capacity of European industry and commerce to be at the forefront of innovation for high quality manufacturing and services in the global knowledge economy. And at the micro level, in keeping members of the demographically ageing European workforce of professionals informed about new methodologies, technologies, and other changing conditions, to help them stay up-to-date and productive—especially as Europeans are increasingly facing the need to remain actively employed far longer than recent generations.[1]
For these many reasons, it is not hard to understand the ways continuing education is seen as representing a structured higher educational expression of the “social dimension” of universities, as articulated in the Bologna Process. [2]
- – - -

References
[1] See Draft 2008 joint progress report of the Council and the Commission on the implementation of the ‘Education & Training 2010’ work programmer, “Delivering lifelong learning for knowledge, creativity and innovation.” Council of the European Union. No. Cion prop.: 15292/07 EDUC 211 SOC 460 + ADD 1. See also the conclusions of The Council of the European Union of 12 May 2009, regarding a strategic framework for European cooperation in education and training (‘ET 2020’), in Official Journal of the European Union, “Notices from European Institutions and Bodies,” May 28, 2009, pp. C 119/2-119/10.
[2] Cf. Education, Audiovisual and Culture Executive Agency. Modernisation of Higher Education in Europe: Funding and the Social Dimension. European Commission, 2011. Available at eacea.ec.europa.eu/education,eurydice

ការ​រិះគន់​ពី​គុណភាព​នៃ​ការ​បំពេញ​ការងារ​របស់​មន្ត្រី​រាជការ

ដោយ ទីន ហ្សាការីយ៉ា

 ក្រុម​អ្នក​តាម​ដាន​សង្គម រិះគន់​ការ​បំពេញ​ការងារ​របស់​មន្ត្រី​រាជការ​មួយ​ចំនួន ថា​ធ្វើ​ការ​បែប​ការិយាធិបតេយ្យ និង​អសមត្ថភាព​នៅ​ក្នុង​ការ​គ្រប់គ្រង​ស្ថាប័ន​នីមួយៗ។

ក្រុម​អ្នក​ស្រាវជ្រាវ​ផ្នែក​អភិវឌ្ឍន៍​សង្គម បាន​លើក​ឡើង​ថា មន្ត្រី​រាជការ​បម្រើ​ការងារ​នៅ​តាម​ស្ថាប័ន​រដ្ឋ ធ្វើ​ការ​បាត់បង់​នូវ​ក្រម​សីលធម៌ វិជ្ជាជីវៈ និង​គ្មាន​វិន័យ ពីព្រោះ​ថា នៅ​តាម​ស្ថាប័ន​ទាំង​នោះ បុគ្គលិក​នីមួយៗ​ធ្វើ​ការ​មិន​បង្ក​ភាព​ងាយ​ស្រួល​ដល់​អ្នក​ទៅ​ទទួល​សេវា​ នោះ​ឡើយ។
អ្នក​ស្រាវជ្រាវ​បាន​ពន្យល់​ថា មន្ត្រី​រាជការ​ទាំង​អស់ ទោះ​បី​ជា​បំពេញ​ការងារ​ប្រចាំ​ថ្ងៃ​មិន​សកម្ម មិន​យក​ចិត្ត​ទុក​ដាក់​នឹង​ការងារ​យ៉ាង​ណា​ក៏ដោយ ក៏​ពួក​គេ​មិន​ប្រឈម​នឹង​ការ​ទទួល​ទោស​កំហុស​អ្វី​ដែរ ពិសេស​មិន​ប្រឈម​នឹង​ការ​ដក​ចេញ​ពី​ការងារ​ដូច​បុគ្គលិក​បម្រើ​ការងារ​នៅ​ ក្រុមហ៊ុន​ឯកជន​នោះ​ទេ ដែល​បញ្ហា​ទាំង​នេះ​វា​រាំង​ស្ទះ​ដល់​ការ​អនុវត្ត​ការងារ​ឲ្យ​មាន​ ប្រសិទ្ធភាព។

អ្នក​ស្រាវជ្រាវ​ផ្នែក​អភិវឌ្ឍន៍​សង្គម លោក កែម ឡី មាន​ប្រសាសន៍​ថា អស់​រយៈពេល​ជាង ៣០​ឆ្នាំ​កន្លង​មក​នេះ ទាំង​រដ្ឋាភិបាល ទាំង​ប្រទេស​ជា​ម្ចាស់​ជំនួយ បាន​មើល​រំលង​អំពី​ការ​បំពេញ​ការងារ​របស់​មន្ត្រី​រាជការ​ដែល​បម្រើ​ការងារ​ នៅ​ស្ថាប័ន​រដ្ឋ ពីព្រោះ​ថា រដ្ឋាភិបាល ឬ​ក្រសួង​នីមួយៗ មិន​មាន​តារាង​វិភាគ​ទៅ​លើ​តួនាទី និង​ភារកិច្ច​របស់​មន្ត្រី​នីមួយៗ​ឲ្យ​បាន​ច្បាស់លាស់។

លោក កែម ឡី៖ «រដ្ឋាភិបាល​មិន​ហ៊ាន​ធ្វើ​ការ​វិភាគ​មុខងារ និង​ភារកិច្ច​ស៊ី​ជម្រៅ ទោះ​បី​ជា​មាន​ការ​ជួយ​ប្រាក់​ឧបត្ថម្ភ​ពី​ភ្នាក់ងារ​ពិសេស PAC មានPOC មាន​ជួយ​ច្រើន​ក្ដី ហើយ​ភ្នាក់ងារ​ជា​ដៃគូ​ជួយ​អភិវឌ្ឍ​ក៏​ទទួល​ស្គាល់​ថា មិន​មាន​ប្រសិទ្ធភាព​ដែរ»។

ការ​បម្រើ​ការងារ​របស់​មន្ត្រី​រាជការ​នៅ​តាម​ស្ថាប័ន​រដ្ឋ​នីមួយៗ បាន​បង្ក​ការ​លំបាក​ដល់​ប្រជាពលរដ្ឋ​នៅ​ពេល​ប្រជាពលរដ្ឋ​ត្រូវ​ការ​ទៅ​ រត់ការ​ឯកសារ​នានា ដូចជា​ការ​ទៅ​បង់​ពន្ធ​ដីធ្លី ការ​រត់ការ​ស្នើ​សុំ​បើក​អាជីវកម្ម​ផ្សេងៗ ប្រជាពលរដ្ឋ​ត្រូវ​ការ​រង់ចាំ​ពេល​វេលា​ច្រើន​ថ្ងៃ ពេល​ខ្លះ​ត្រូវ​បង់​លុយ​ក្រោម​តុ​ជូន ឬ​សូក​ប៉ាន់ ជា​ថ្នូរ​នឹង​ការ​រត់​ការ​លឿន ឬ ដើម្បី​ឲ្យ​គេ​យក​រៀបចំ​ឯកសារ​ជូន​ឲ្យ​បាន​ឆាប់​រហ័ស​ជាដើម។

ប្រជាពលរដ្ឋ​នៅ​ទីក្រុង​ភ្នំពេញ ឈ្មោះ មុន្នី បាន​ឲ្យ​ដឹង​ថា កាល​ពី​សប្ដាហ៍​មុន​លោក​បាន​ទៅ​បង់​ពន្ធ​រថយន្ត​នៅ​ខណ្ឌ​ទួលគោក ត្រូវ​ចំណាយ​ពេល​ចំនួន​បី​ថ្ងៃ​ទើប​បង់​ពន្ធ​បាន។ លោក មុន្នី អះអាង​ថា ប្រជាពលរដ្ឋ​ភាគ​ច្រើន​ដែល​មិន​ដឹង​រឿង​អំពី​ការ​សូក​ប៉ាន់ ត្រូវ​ឈរ​រង់ចាំ​មន្ត្រី​ពន្ធដារ​ទទួល​យក​ឯកសារ​របស់​ខ្លួន ដែល​ចំណាយ​ពេល​ទៅ​បង់​ពន្ធ​ជា​ច្រើន​ដង ប៉ុន្តែ​បើ​ដឹង​អំពី​របៀប​បង់​លុយ​ក្រោម​តុ​ជូន​គេ ទើប​គេ​សម្រួល​ឯកសារ​បាន​លឿន។

លោក មុន្នី៖ «ដល់​ពេល​យើង​ដាក់​ឯកសារ យើង​ដាក់​ខាង​មុខ​ហ្នឹង យើង​អត់​ដឹង​រឿង​ចេះ​តែ​ចាំ​គេ ពីរ​បី​ថ្ងៃ ជួនកាល​មន្ត្រី​ពន្ធដារ​ប្រាប់​ថា អស់​ហើយ​ក្រដាស​ពន្ធ​តំលៃ ២៥​ម៉ឺន​រៀល ១២​ម៉ឺន​នោះ ខ្ញុំ​ស្ដាប់​ទៅ​វង្វេង។ ដល់​ពេល​ចាំ​យូរ​ពេក ខ្ញុំ​ចុះ​មក​កន្លែង​ផ្ញើ​ម៉ូតូ សួរ​គេ​ទៅ គេ​ប្រាប់​ឲ្យ​ទៅ​បង់​ខាង​ក្រោយ គេ​រត់ការ​ឲ្យ ឲ្យ​គេ ២​ម៉ឺន​៥​ពាន់​ទៅ»។

ឆ្លើយ​តប​ទៅ​នឹង​បញ្ហា​នេះ មន្ត្រី​ជាន់​ខ្ពស់​នៃ​គណបក្ស​ប្រជាជន​កម្ពុជា និង​ជា​ប្រធាន​គណៈកម្មការ​សេដ្ឋកិច្ច និង​សវនកម្ម​នៃ​រដ្ឋ​សភា លោក​បណ្ឌិត ជាម យៀប បាន​ទទួល​ស្គាល់​ថា កន្លង​មក​ការ​អនុវត្ត​ការងារ​របស់​មន្ត្រី​រាជការ​ខ្លះ ធ្វើ​ការងារ​ព្រងើយ​កន្តើយ​នឹង​ការងារ​របស់​ខ្លួន​មែន។
លោក​បណ្ឌិត ជាម យៀប បាន​បំភ្លឺ​ថា បច្ចុប្បន្ន​នេះ​រដ្ឋាភិបាល​មាន​វិធានការ​តឹងតែង​ចំពោះ​មន្ត្រី​ប្រព្រឹត្ត​ អំពើ​ពុករលួយ​ទាំង​ឡាយ ដោយ​រដ្ឋាភិបាល​បាន​បង្កើត​អង្គភាព​ប្រឆាំង​អំពើ​ពុករលួយ​ជាដើម៖ «ឥឡូវ​ មន្ត្រី​មួយ​ចំនួន​កំពុង​ដាក់​នៅ​ក្នុង​ការ​ពិនិត្យ​របស់​រដ្ឋ អង្គភាព​ប្រឆាំង​អំពើ​ពុករលួយ ដែល​គេ​ចង់​បាន អ៊ីចឹង​យើង​កំពុង​រឹតត្បិត យើង​មិន​អាច​ព្រួញ​មួយ​បាញ់​បាន​សត្វ​បាន​ទាំង​បី​ម្ដង​បាន​ទេ»។

ទោះ​បី​ជា​យ៉ាង​ណា​ក៏ដោយ ក្រុម​អ្នក​វិភាគ​បាន​ពន្យល់​ថា ប្រព័ន្ធ​ការងារ​របស់​មន្រ្តី​រាជការ​បច្ចុប្បន្ន​នេះ បុគ្គលិក​រដ្ឋ​ធ្វើ​ការ​លឿន និង​យក​ចិត្ត​ទុក​ដាក់​នោះ លុះ​ត្រា​ណា​បុគ្គលិក​ទាំង​នោះ​ធ្វើ​ការ​នៅ​ចំ​កន្លែង​ដែល​មាន​លុយ។ មាន​ន័យ​ថា គេ​មាន​ឱកាស​ដើម្បី​ទទួល​សំណូក​បាន ទោះ​បី​ជា​កម្ពុជា មាន​ស្ថាប័ន​ប្រឆាំង​អំពើ​ពុករលួយ​ក្ដី។ ក្រុម​អ្នក​វិភាគ​បាន​ឲ្យ​ដឹង​ថា ការ​អនុវត្ត​ការងារ​នៅ​ស្ថាប័ន​រដ្ឋ ជា​ការ​បង្កើត​ការិយាធិបតេយ្យ​នៅ​ក្នុង​ស្ថាប័ន​រដ្ឋ។

អ្នក​វិភាគ​ឯករាជ្យ លោក​បណ្ឌិត សុខ ទូច មាន​ប្រសាសន៍​ថា មន្ត្រី​រាជការ​បម្រើ​ការងារ​នៅ​ស្ថាប័ន​រដ្ឋ​បច្ចុប្បន្ន​មាន​បញ្ហា​ជា​ ច្រើន ដែល​រដ្ឋាភិបាល​ត្រូវ​តែ​ពង្រឹង​វិន័យ​ឡើង​វិញ ពីព្រោះ​ថា មន្ត្រី​រាជការ​មិន​គោរព​ពេល​វេលា វា​ខុស​ពី​បុគ្គលិក​ធ្វើ​ការ​នៅ​ស្ថាប័ន​ឯកជន រាល់​ពេល​បំពេញ​តួនាទី ឬ​ផ្ដល់​សេវា​ជូន​ប្រជាពលរដ្ឋ​ទាល់​តែ​មាន​លុយ​សូក​ពី​ប្រជាពលរដ្ឋ ទើប​គេ​រហ័សរហួន​ធ្វើ​ការ។
លោក​បណ្ឌិត សុខ ទូច៖ «ការិយាធិបតេយ្យ​បង្កើត​អន្ទាក់​កាន់​តែ​ច្រើន ដើម្បី​ទទួល​ផល លាភ​ពី​ភាព​យឺត​យ៉ាវ​ហ្នឹង។ ទី​២ នីតិវិធី​នៃ​ការ​បង្ក​ភាព​សាំញ៉ាំ​ហ្នឹង​កាន់​តែ​ច្រើន។ ឧទាហរណ៍​ដូច​ជា​បង់​ពន្ធ​ដី នីតិ​វិធី​ស្មុគស្មាញ ដែល​ប្រជាជន​ខ្មែរ​យើង​មិន​សូវ​ចេះ ធ្វើ​ឲ្យ​មាន​ការ​លំបាក»។
អ្នក​ស្រាវជ្រាវ​ផ្នែក​អភិវឌ្ឍន៍​សង្គម បាន​ពន្យល់​ទៀត​ថា មន្ត្រី​រាជការ​គេ​កម្រ​ឃើញ​ត្រូវ​ថ្នាក់​លើ​របស់​ខ្លួន​ដាក់​ពិន័យ ឬ​ដក​ចេញ​ពី​តួនាទី​នោះ ដោយសារ​វា​ជាប់​ពាក់ព័ន្ធ​នឹង​រឿង​នយោបាយ។ មាន​ន័យ​ថា មន្ត្រី​រាជការ​ភាគ​ច្រើន​ជា​សមាជិក​គណបក្ស​កាន់​អំណាច និង​ជាប់​សែស្រឡាយ​របស់​មន្ត្រី​ធំ​នៅ​ក្នុង​ក្រសួង ឬ​ស្ថាប័ន​ទាំង​នោះ។

ម្យ៉ាង​វិញ​ទៀត លោក កែម ឡី ជា​អ្នក​ស្រាវជ្រាវ​ផ្នែក​អភិវឌ្ឍន៍​សង្គម បាន​អះអាង​ថា មន្ត្រី​រាជការ​ថ្នាក់​ក្រោម​ធ្វើ​ការ​មិន​មាន​ប្រសិទ្ធភាព​នោះ ក៏​វា​ទាក់ទង​ទៅ​នឹង​ប្រាក់​បៀវត្ស​នៅ​មាន​កម្រិត​ទាប​ដែរ។ លោក​បញ្ជាក់​ថា ទោះ​បី​ជា​រដ្ឋាភិបាល​មាន​គោលនយោបាយ​ដំឡើង​ប្រាក់​បៀវត្ស​ជូន​មន្ត្រី​ រាជការ​ក្នុង ១​ឆ្នាំ ចំនួន ១៥% ក្ដី ប៉ុន្តែ​បើ​ប្រៀបធៀប​ចំណូល​ថវិកា​ជាតិ​ក្នុង​ឆ្នាំ​១៩៩៣ មាន​ប្រមាណ ៧០ ទៅ ៨០​លាន​ដុល្លារ​ក្នុង​មួយ​ឆ្នាំ រី​ឯ​ចំណូល​ថវិកា​ជាតិ​ក្នុង​ឆ្នាំ​២០១០ និង​ឆ្នាំ​២០១១ មាន​ជាង ១.៧០០​លាន​ដុល្លារ ដូច្នេះ​ការ​ដំឡើង​ប្រាក់​ខែ ១៥% នេះ នៅ​មាន​កម្រិត​ទាប​នៅ​ឡើយ។
លោក កែម ឡី៖ «តែ​ប្រាក់​បៀវត្ស កាល​ពី​ឆ្នាំ​១៩៩៣ មាន​តិច​បំផុត​ពី ២០​ដុល្លារ និង ៣០​ដុល្លារ ប៉ុន្តែ​បច្ចុប្បន្ន​កំណើន​សេដ្ឋកិច្ច​ឡើង​ច្រើន​ហើយ ប្រាក់​បៀវត្ស​មាន​ត្រឹម ៣០​ដុល្លារ ឬ ៤០​ដុល្លារ​ទេ ដូច្នេះ​កំណើត​សេដ្ឋកិច្ច​បច្ចុប្បន្ន​ឡើង​លើស​ពី​មុន​ប្រហែល ២០​ដង ដូច្នេះ​រដ្ឋាភិបាល​គួរ​តែ​ពិចារណា​ឡើង​វិញ​ចំពោះ​បញ្ហា​នេះ»។

ដោយ​ឡែក​ចំពោះ​អ្នក​វិភាគ​ឯករាជ្យ លោក​បណ្ឌិត សុខ ទូច វិញ មាន​ទស្សនៈ​ថា ការ​អនុវត្ត​ការងារ​មិន​ល្អ​របស់​បុគ្គលិក​រដ្ឋ​នោះ វា​មិន​ជាប់​ពាក់ព័ន្ធ​នឹង​កម្រិត​ប្រាក់​ខែ​ទាប​ទាំង​ស្រុង​នោះ​ទេ សំខាន់​បំផុត​គឺ​ស្ថិត​នៅ​លើ​ក្រម​សីលធម៌ វិជ្ជាជីវៈ​របស់​មន្ត្រី​រាជការ និង​វិន័យ។

ក្រុម​អ្នក​វិភាគ​បាន​ផ្ដល់​អនុសាសន៍​ថា ដើម្បី​កែប្រែ​ឲ្យ​មន្ត្រី​រាជការ​អនុវត្ត​ការងារ​មាន​ប្រសិទ្ធភាព រដ្ឋាភិបាល​ត្រូវ​កំណត់​ឲ្យ​មន្ត្រី​រាជការ​មាន​ក្រម​សីលធម៌ វិជ្ជាជីវៈ និង​គោរព​វិន័យ រើស​មនុស្ស​ដាក់​ធ្វើ​ការ​ឲ្យ​ត្រូវ​ជំនាញ និង​មាន​សមត្ថភាព កុំ​ជ្រើស​រើស​យក​មនុស្ស​តែ​ក្រុម​បក្ស​ខ្លួន​ឯង។
ឆ្លើយ​តប​ទៅ​នឹង​បញ្ហា​នេះ លោក​បណ្ឌិត ជាម យៀប បាន​ពន្យល់​ថា ប្រទេស​កម្ពុជា​បាន​ឆ្លង​កាត់​របប​កម្ពុជា​ប្រជាធិបតេយ្យ។ អ្នក​ចេះ​ដឹង​ភាគ​ច្រើន​ត្រូវ​គេ​កាប់​សម្លាប់​នៅ​ក្នុង​របប​ខ្មែរ​ក្រហម ដូច្នេះ​មន្ត្រី​រាជការ​មួយ​ចំនួន​បម្រើ​ការ​នៅ​ស្ថាប័ន​រដ្ឋ​ខ្វះ​ សមត្ថភាព។ ប៉ុន្តែ​លោក​អះអាង​ថា បច្ចុប្បន្ន​នេះ រដ្ឋាភិបាល​កំពុង​កែ​ទម្រង់​បន្តិច​ម្ដងៗ និង​មាន​វិធានការ​តឹងរ៉ឹង​ចំពោះ​មន្ត្រី​រាជការ​ដែល​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​ ពុករលួយ​នោះ៕

 

គុណភាព​អប់រំ​នៅ​កម្ពុជា​ត្រូវតែ​ពង្រឹង!

ទស្សនៈព្រឹត្តិការណ៍សេដ្ឋកិច្ចខ្មែរ

ដោយ គី សុខលីម

ពី​មួយ​ឆ្នាំ​ទៅ​មួយ​ឆ្នាំ​ ប្រទេស​កម្ពុជា​បាន​ផលិត​ធនធាន​មនុស្ស​កាន់តែ​ច្រើន​ឡើងៗ។ ជាក់ស្តែង សាលា​រៀន​ដែល​ជា​ថ្នាល​បណ្តុះ​បណ្តាល​ធនធាន​មនុស្ស​បាន​បើកទ្វារ​កាន់តែ​ ច្រើន​ឡើង​ៗ​ ទាំង​នៅ​ក្នុង​ទីក្រុង​ភ្នំពេញ​ ទាំង​នៅ​តាម​បណ្តា​ខេត្ត​នានា​នៅ​ក្នុង​ប្រទេស។

ក្នុង​មួយ​ឆ្នាំ​ៗ​និសិត្ស​ច្រើន​ពាន់​ម៉ឺន​នាក់​បាន​ចេញ​ពី​សាកល​ វិទ្យាល័យ។ ជាការពិត ជា​រៀងរាល់​ឆ្នាំ​ មាន​និសិ្សត​ច្រើន​ពាន់​នាក់​បាន​បញ្ចប់​ការ​សិក្សា​មែន ​ប៉ុន្តែ​សំណួរ​ដែល​កំពុង​ចោទ​ឡើង​ គឺ​​ទាក់ទង​ទៅ​នឹង​គុណភាព​អប់រំ​ នៅ​ក្នុង​ប្រទេស​ក្រីក្រមួយនេះ។ ប្រសិនបើ​គេ​និយាយ​ក្នុង​ក្របខណ្ឌ​ក្នុង​ប្រទេស ​និង​ផ្អែក​លើហេតុផល​ក្រោយ​របប​ប៉ុលពត​ ជាការ​មិន​អាច​ប្រកែក​បាន​គឺ​ថា គុណភាព​អប់រំ​របស់​កម្ពុជា​មាន​ការ​រីក​ចម្រើន​ទៅ​មុខ​គួរ​សម​មែន ​ប៉ុន្តែ​ប្រសិន​បើ​គេ​ធ្វើ​ការ​ប្រៀបធៀប​គុណភាព​អប់រំ​របស់​កម្ពុជា​ជាមួយ​ ប្រទេស​នៅ​ក្នុង​តំបន់​​ ឬ​ប្រទេស​អភិវឌ្ឍន៍​ធំ​ៗ​វិញ​ វិស័យ​អប់រំ​កម្ពុជា​ស្ថិត​នៅ​ឆ្ងាយ​ដាច់​ពី​គេ​សឹង​ហៅ​មិន​ឮ។
 
តើ​មូលហេតុ​អ្វី​បាន​ជា​វិស័យ​អប់រំ​​កម្ពុជា​នៅ​ទន់​ខ្សោយ?

មូលហេតុ​មាន​ច្រើន​ ប៉ុន្តែ​ បញ្ហា​ធំ​ៗ​កត់សម្គាល់​​មាន​ដូចជា៖ ទី១ គឺ​ដោយសារ​ប្រាក់​ខែ​គ្រូ​បង្រៀន​នៅ​តាម​សាលា​រដ្ឋ​មាន​ចំនួន​តិចតួច​។ ប្រាក់​ខែ​មិន​អាច​រស់​បាន​ធ្វើ​អោយ​គ្រូ​បង្រៀន​គ្មាន​ចំណង់​នឹង​បង្រៀន​ ឡើយ។

ទី២​៖គឺដោយសារ​គ្រូបង្រៀន​មួយ​ចំនួន​បាត់​បង់​ក្រមសីលធម៌ មានន័យថា ប្រាក់ខែ​រដ្ឋទាប​មែន​ ប៉ុន្តែ​ពួកគេ​អាច​រកក្រៅ​បាន​គួរ​សម​។ រក​កម្រៃ​ក្រៅ​ផ្លូវការ​បាន​ច្រើន​ហើយ​ ប៉ុន្តែ​ពួកគេ​នៅ​តែ​​គ្មាន​ឆន្ទៈ​នឹង​បង្រៀន​ដដែល។ នេះ​គឺ​ដោយសារ​ការ​បាត់បង់​សតិសម្បជញ្ញៈ​ក្នុង​នាម​ជា​អ្នក​បណ្តុះ​បញ្ញា​ ញាណ។

បញ្ហា​ទី៣​ដែល​ទាញ​ទម្លាក់​គុណភាព​អប់រំ​ដែរ​នោះ​ គឺ​គុណភាព​គ្រូ​បង្រៀន​តែ​ម្តង។ គ្រូបង្រៀន​នៅ​តាម​សាលារដ្ឋ​មួយ​ចំនួន​មិន​មែន​ចេញ​មក​ពី​សិស្ស​ឆ្នើម​ ប្រចាំ​សាលា​ទេ។ ដោយសារ​ប្រាក់ខែ​គ្រូ​បង្រៀន​ទាប​ សិស្ស​ឆ្នើម​ភាគ​ច្រើន​មិន​ចង់​ក្លាយ​ខ្លួន​ទៅ​ជា​សាស្រ្តចារ្យ​ឡើយ។

មូលហេតុ​ទី​៤​ដែល​រុញច្រាន​អោយ​គុណភាព​អបរំ​មាន​កម្រិតទាប​ដែរ​នោះ ​គឺ​ដោយសារ​​សាកលវិទ្យាល័យ​មួយ​ចំនួន​គិត​ពី​រឿង​ចំណេញ​ប្រាក់កាស​ច្រើន​ជាង ​គិត​ពី​គុណភាព​សិក្សា។ សាកលវិទ្យាល័យ​ខ្លះ​មិន​ហ៊ាន​រឹត​បន្តឹង​វិន័យ​ខ្លាំង​ទេ​ ពីព្រោះ​ពួកគេ​ខ្លាច​និសិ្សត​មិន​ចុះ​ឈ្មោះ​រៀន​នៅ​ទីនោះ។ ការ​គិត​របៀប​នេះ​វា​នឹង​រុញច្រាន​គុណភាព​អប់រំ​ខ្មែរ​អោយ​ធ្លាក់​ទៅ​រក​ មហន្តរាយ​ថែម​ទៀត។

មូលហេតុ​ចុង​ក្រោយ​ដែល​គ្រោះ​ថ្នាក់​ខ្លាំង​ដែរនោះ ​គឺ​ការ​សូកប៉ាន់​ ដើម្បី​ចៀសវាង​ការ​ប្រឡង​ធ្លាក់​ពី​កម្រិត​មួយ​ទៅ​កម្រិត​មួយ។

អ្នក​តាមដាន​សភាពការណ៍​សង្គម​សេដ្ឋកិច្ច​នៅ​ក្នុង​ប្រទេស​កម្ពុជា​បាន​ អត្ថាធិប្បាយ​ថា ​រដ្ឋាភិបាល​គួរ​ពិចារណា​បន្ថែម​ទៀត​ពី​រឿង​គុណភាព​អប់រំ​នេះ។ គុណភាព​​មនុស្ស​គឺ​ជា​រឿង​ស្លាប់​រស់​របស់​គ្រួសារ សហគមន៍​ និង​ប្រទេស​ជាតិ។

កាល​ពី​សម័យ​ដើម កុលសម្ព័ន្ធ​នីមួយ​ៗ​វាយ​ប្រហារ​គ្នា​តាម​រយៈកម្លាំង​បាយ ​ដើម្បី​កាន់​កាប់​អំណាច​នៅ​ក្នុង​តំបន់​ណា​មួយ​។ ប៉ុន្តែ​ក្នុង​សម័យ​សតវត្សរ៍​ទី​២១​នេះ សហគមន៍​នីមួយ​ៗ ឬ​ប្រទេស​នី​មួយ​ៗ​លែង​ប្រយុទ្ធ​គ្នា​តាម​កម្លាំង​បាយ​ទៀត​ហើយ។ តែ​ជា​ការ​ប្រយុទ្ធ​គ្នា​ដោយ​ប្រើប្រាស់​បញ្ញា​ញាណ។ តាម​រយៈ​បញ្ញាញាណ​នេះ ប្រទេស​ខ្លះ​ ដូចជា​ ប្រទេស​ជប៉ុន​ជាដើម​​ ធ្លាប់​ក្លាយជា​មហា​អំណាច​សេដ្ឋកិច្ច​ទី​២​ បន្ទាប់​ពី​សហរដ្ឋអាមេរិក​មុន​នឹង​ផ្តល់​តំណែង​នេះ​ទៅ​អោយ​ប្រទេស​ចិន​វិញ។

ឯាកមក​និយាយ​ពី​ប្រទេស​កម្ពុជា​វិញ ប្រសិនបើ​កម្ពុជា​ចង់​ក្លាយ​ទៅ​ជា​ប្រទេស​មហា​អំណាច​ ឬ​ចង់​ក្លាយ​ខ្លួន​ទៅជា​ប្រទេស​មួយ​ដែល​តំបន់​ ឬ​ពិភពល​លោក​ទទួល​ស្គាល់​នោះ ការ​ផលិត​ធនធាន​មនុស្ស​ដែល​មាន​គុណភាព​ខ្ពស់​គឺ​ជា​រឿង​ចាំបាច់​បំផុត។ ជា​ពិសេស​ នៅ​ក្នុង​បរិបទ​ដែល​ប្រទេស​កម្ពុជា​ត្រូវ​ប្រកួត​ប្រជែង​ក្នុង​ក្របខណ្ឌ​ សហគមន៍​អាស៊ាន ​រួម​ជាមួយ​ប្រទេស​ដទៃ​ទៀត​ នៅ​ឆ្នាំ​២០១៥​ខាង​មុខ​នេះ។

សូម​កុំភ្លេច​ថា គ្រួសារ​មួយ សហគមន៍​មួយ ប្រទេស​ជាតិ​មួយ​ ដែល​សម្បូរ​ទៅ​ដោយ​មនុស្ស​មាន​ចំណេះ​ដឹង​​ប្រកប​ដោយ​គុណភាព​ខ្ពស់​ គ្រួសារ​នោះ សហគមន៍​នោះ ប្រទេស​នោះ​ពិតជា​អភិវឌ្ឍ​លឿន​ជាង​គ្រួសារ សហគមន៍ឬ​ប្រទេស​ដែល​មិន​សូវ​មាន​អ្នក​ចេះ​ដឹង​៕

កម្ពុជា​ត្រូវ​សង់​វត្ត​បន្ថែម ឬ​មជ្ឈ​មណ្ឌល​ស្រាវ​ជ្រាវ​-មន្ទីរ​ពិសោធន៍?

Tuesday, 31 July 2012

ប៉ែន មីរ៉ាន់ដា

 

វត្ត​អារាម ជា​ទី​សក្ការ​របស់​ប្រជា​ពលរដ្ឋ​ខ្មែរ​ប្រមាណ ៩០ % ដែល​កាន់​សាស​នា​ព្រះ​ពុទ្ធ ដែល​ជា​សាសនា​របស់​រដ្ឋ។ យើង​កត់​សម្គាល់​ឃើញ​ថា ចំនួន​ព្រះ​សង្ឃ និង​វត្ត​អារាម កំពុង​តែ​កើន​ឡើង ហើយ​ការ​សាង​សង់ ត្រូវ​បាន​យក​ចិត្ត​ទុក​ដាក់ ដោយ​រាជ​រដ្ឋា​ភិបាល និង​សប្បុរស​ជន​នានា។ តែ​បើ​ក្រឡេក​មើល​ចំនួន និង​ទំនើប​កម្ម​មជ្ឈ​មណ្ឌល​ស្រាវ​ជ្រាវ និង​មន្ទីរ​ពិសោធន៍​វិញ មិន​មាន​ការ​កើន​ឡើង​គួរ​ឲ្យ​កត់​សម្គាល់​ឡើយ។

ឈរ​លើ​គោល​ការណ៍​អា​ ស៊ាន​ដែល​នឹង​បង្កើត​សមា​គមសេដ្ឋ​កិច្ច​អាស៊ាន (ASEAN Economic Community, AEC) ត្រឹម​ឆ្នាំ ២០១៥ និង​គោល​ការណ៍​សកល​ភា​វូប​នីយ​កម្ម កម្ពុជា​នឹង​ប្រឈម​ការ​ប្រកួត​ប្រជែង​ផលិត​ផល​ទាំង​បរិមាណ​និង​គុណភាព​នៅ​លើ ទីផ្សារ​តំបន់ និង​ពិភព​លោក។

តើ​កម្ពុជា ត្រូវ​ត្រៀម​លក្ខណៈ​បែប​ណា​ខ្លះ ដើម្បី​កែប្រែ​ការ​ប្រឈម​ឲ្យ​ទៅ​ជា​ឱកាស ពាណិជ្ជ​កម្ម និង​សេដ្ឋកិច្ច? តើ​រដ្ឋាភិ​បាល ឬ​សប្បុរស​ជន ពាណិជ្ជ​ករ គួរ​ប្រើ​ថវិកា​ខ្លះ ដើម្បី​ការ​សាង​សង់​មជ្ឈ​មណ្ឌល​ស្រាវ​ជ្រាវ និងមន្ទីរ​ពិសោធន៍​វិទ្យា​សាស្ត្រ​ដែរ​ឬ​ទេ?

ជា​ដំបូង តួនា​ទី​វត្ត​អារាម​ពិត​ជា​សំខាន់​ណាស់ សម្រាប់​ពលរដ្ឋ​ខ្មែរ​ដូច​ជា ការ​ផ្តល់​ពុទ្ធ​ដីកា និង​ដំបូន្មាន របស់​ព្រះ​សង្ឃ ដល់​ពុទ្ធ​សាស​និក និង​ជា​កន្លែង​ផ្ដល់​ចំណេះ​ដឹង។ វត្ត​អារាម​ក៏​ជា​ទី​ស្នាក់​អា​ស្រ័យ របស់​និស្សិត​បុរស ដែល​មក​ពី​ទី​ជន​បទ​ដើម្បី​បន្ត​ការ​សិក្សា​ថ្នាក់​ឧត្តម​នៅ​ទី​ក្រុង។ អត្ថបទ​មួយ​របស់ Arnaldo Pellini (2004) ក៏​បាន​បង្ហាញ​ឧទាហរណ៍ របស់​សមាគម​វត្ត​អារាម​ក្នុង​ស្រុក​ស្ទោង ខេត្ត​កំពង់​ធំ ដែល​ដើរ​តួនាទី​ជា​សមាគម ថវិកា និង​ស្រូវ​សម្រាប់​ប្រជា​ពលរដ្ឋ។ បើ​តាម​ស្ថិតិ​របស់​ក្រសួង​ធម្ម​ការ និង​សាស​នា ដែល​ដក​ស្រង់​ដោយសារ​ព័ត៌​មាន Xinhua គិត​មក​ត្រឹម​ខែ​មេសា​ឆ្នាំ​២០១០ មាន​វត្ត​អា​រាម​ចំនួន ៤៣៩២ និង​ព្រះ​សង្ឃ​ច្រើន​ជាង ៥ ម៉ឺន​អង្គ ក្នុង​ប្រទេស​កម្ពុជា។ បើ​យើង​គិត​ពី​សមាមាត្រ​ភាគ​រយ​ព្រះ​សង្ឃ និងប្រជា​ជន​សរុប ១៣,៣៩៥,៦៨២ (NIS, 2008) គឺ​ស្មើ ០.៤ %។

ម្យ៉ាង​វិញ​ ទៀត ថវិកា ដែល​ត្រូវ​សាង​សង់​វិហារ និង​កុដិ ក្នុង​វត្ត នីមួយៗ​យ៉ាង​ហោច​ក៏​ត្រូវ​ចំណាយ​ពី ២០ ទៅ ៣០ ម៉ឺន​ដុល្លារ​អាមេរិក​ដែរ ហើយ​បើ​យើង​មាន​មហិច្ឆ​តា​ដើម្បី​ធ្វើ​ទំនើប​កម្ម​វត្ត​ទាំង​អស់​ដែល​មាន ស្រាប់ យ៉ាង​ហោច​ណាស់​ក៏​ត្រូវ​ការ​ថវិកា​ជិត​មួយ​កោដិ​ដុល្លារ​អាមេរិក​ដែរ។ ការ​សាង​សង់​ទៀត​សោត ពពាក់​ពពូន​គ្នា​នៅ​តែ​តំបន់​ជិតៗ ហើយ​តំបន់​ឆ្ងាយៗ ជា​ពិសេស​តំបន់​ព្រំដែន​ដែលត្រូវ​ការ​ប្រជា​ពលរដ្ឋ​រស់​នៅ​ឲ្យ​បាន​ច្រើន​ នោះ ក៏​មិន​សូវ​ជា​មាន​ដែរ។

តើ​យើង​ទទួល​បាន​អ្វី​ខ្លះ ពី​ការ​អភិវឌ្ឍ​បែប​នេះ? ពិត​ណាស់ ប្រជា​ពលរដ្ឋ មាន​ទី​វត្ត​អារាម​ទូលាយ​ស្អាត​បាត សម្រាប់​ជួប​ជុំគ្នា​ពេល​មាន​បុណ្យ​ទាន​ម្ដងៗ។ តែ​បើ​ក្រឡេក​មើល​ព្រះ​សង្ឃ​មួយ​ចំនួន​តូច បាន​បង្ហាញ​ភាព​ឡូយ​ឆាយ​ដាក់​ប្រជា​ពលរដ្ឋ និង​វាយ​ឫក​ស្មើ​គហិបតី សម័យ​ទុំ​ទាវ ដែល​នេះ ជា​ការ​ខក​ចិត្ត​របស់​ពុទ្ធ​សាស​និក ដែល​ចំណាយ​អស់​កម្លាំង​ញើស​ឈាម ដើម្បី​ឧបត្ថម្ភ វិស័យ​ពុទ្ធ​សាសនា។ ម្យ៉ាង​ទៀត បើ​ក្រឡេក​មើល​ទៅ​ព្រះ​សង្ឃ​តាម​វត្ត​អារាម​ក្នុង​ក្រុង​ភ្នំពេញ គេ​នឹង​ឃើញ​ព្រះ​សង្ឃ​ក្មេងៗ​ជា​ច្រើន​ដែល​រវល់​ជជែក​តាម​ទូរស័ព្ទ​សាធា រណៈ​ក្បែរ​របង​វត្ត។ តាម​ការ​ពិត​ទៅ វ័យ​ ១៨-៣៥ ឆ្នាំ គឺ​ជា​វ័យ​ដ៏​សស្រាក់​សស្រាំ​ក្នុង​ការ​ងារ ដើម្បី​ប្រយោជន៍​គ្រួ​សារ​និង​សង្គម​ជាតិ​ ហើយ​បើ​យើង​សម្លឹង​មើល សីល​ធម៌​សង្គម​ខ្មែរ​បច្ចុប្បន្ន ដែល​កំពុង​ធ្លាក់​ចុះ រួម​មាន​ទាំង​ការ​រំលោភ​សេព​សន្ថវ: (កាម​កិលេស) ការ​សម្លាប់​វាយ​តប់ ដែល​ករណី​ខ្លះ​ត្រឹម​តែ​មើល​មុខ​គ្នា​នោះ វា​ប្រាស​ចាក​នឹង​សីល​ប្រាំ សម្រាប់​ពុទ្ធសាស​និក​ទូទៅ​។

តាម​ពិត​ទៅ យើង​គួរ​តែមិន​មាន​ក្ដី​បារម្ភ​ ពី​បញ្ហា​សីល​ធម៌​សង្គម​ទេ ព្រោះ​យើង​មាន​ព្រះ​សង្ឃ​យ៉ាង​ច្រើន ដែល​ជា​អ្នក​ប្រដៅ​សាសនា ក្នុង​សង្គម​យើង តែ​ហេតុ​អ្វី​បាន​ជា​បទ​ល្មើស​ទាំង​នេះ នៅ​តែ​កើត​មាន​ឡើង និង​កំពុង​បន្ត​កើន​ឡើង​? ឬ​មួយ​ក៏​អ្វី​ដែល​យើង​បាន​ចំណាយ​យ៉ាង​ច្រើន​នោះ​មិន​មាន​ប្រសិទ្ធភាព​?

បច្ចេក ​វិទ្យា​ក្នុង​អត្ថបទ​នេះ មិន​សំដៅ​ទៅ​លើ​ព័ត៌​មាន​វិទ្យា​នោះ​ទេ តែ​យើង​ចង់​ផ្ដោត​ទៅ​លើ​បច្ចេក​វិទ្យា កសិកម្ម និង​ចំណី​អា​ហារ​ដែល​ដើរ​តួ​សំខាន់​សម្រាប់​ខឿន​សេដ្ឋ​កិច្ច​ជាតិ។
សម្តេច ​នាយក​រដ្ឋ​មន្ត្រី ហ៊ុន សែន ធ្លាប់​មាន​ប្រសាសន៍​ថា៖​«យើង​គួរ​តែ​អភិវឌ្ឍ​បច្ចេក​វិទ្យា​កសិកម្ម​របស់​ យើង​ឲ្យ​បាន​ដូច​ប្រទេស ដទៃ​។ បើ​យើង​នឹកពី​ប្រទេស​បារាំង យើង​នឹង​ស្គាល់​ស្រា​ទំពាំង​បាយ​ជូរ​ពី Bordeaux ប្រូមា និង​ថ្លើម​ក្ងាន​ដ៏​ថ្លៃ​»។

តើ​យើង​ត្រូវ​ការ​អ្វី ដើម្បី​ឈាន​ទៅ​ដល់​ការ​អភិវឌ្ឍ​ផលិត​ផល និង​ផលិត​កម្ម​ជា​ទ្រង់​ទ្រាយ​ធំ?
ចម្លើយ ​គឺ យើង​ត្រូវ​ឆ្លង​កាត់​ការស្រាវ​ជ្រាវ​និង​កែ​លម្អ​តាម​បែប​វិទ្យា​សាស្ត្រ​នៅ ក្នុង​មជ្ឈ​មណ្ឌល​ស្រាវ​ជ្រាវ ឬ​មន្ទីរ​ពិសោធន៍​។

ឧទាហរណ៍ ប្រសិន​បើ​យើង​ចង់​ផលិត​ទឹក​ដោះ​គោ ដើម្បី​បំពេញ​តម្រូវ​ការ​ទីផ្សារ​ក្នុង​ស្រុក និង​ក្រៅ​ស្រុក​ នៅ​ប្រទេស​កម្ពុជា ដែល​មាន​អាកាស​ធាតុ​ក្នុង​តំបន់​ត្រូ​ពិកក្ដៅ​-សើម យើង​ត្រូវ​ប្រើ​ពេល​បង្កាត់​ខ្វែង​ពូជ​គោ​ទឹក​ដោះ និង​ពូជ​ក្នុង​ស្រុក ដែល​ធន់​នឹង​ស្រេ្តស ហើយ​បើ​យើង​ចង់​បាន​សាច់​គោ ដែល​មាន​រស​ជាតិ​ឆ្ងាញ់ ផលិត​ភាព​ខ្ពស់ ប្រើ​ចំណី​តិច យើង​ក៏​ត្រូវ​បង្កាត់​សម្រាំង​ពូជ​ដោយ​ត្រូវ​ប្រើ​បច្ចេក​ទេស បង្កាត់​សិប្ប​និម្មិត ផ្ទេរ​អំប្រ៊ីយ៉ូ...។ល។ បើ​យើង ចង់​បាន​ពូជ​ដំណាំ ដែល​ធន់​នឹង​ភាព​រាំង​ស្ងួត សត្វ​ល្អិត ទិន្ន​ផល​ខ្ពស់ គុណ​ភាព​ល្អ យើង​អាច​ប្រើ​បច្ចេក​វិទ្យា Genetic Modified Organism (GMO) ការ​បណ្ដុះ ជា​លិកា...។ល។
បច្ចេក​វិទ្យា​ទាំង​នេះ ក៏​អាច​ប្រើ​ដើម្បី​ការ​ពារ​ពូជ​សត្វ​កម្រ​និង​រុក្ខ​ជាតិ​កម្រ ក្នុង​ប្រទេស​កម្ពុជា​បាន​ដែរ។ តើ​យើង​មាន​លទ្ធ​ភាព​ពេញ​លេញ​សម្រាប់​ការផ្លាស់​ប្តូរ​នេះ ឬ​នៅ? ចមើ្លយ​គឺ​ពិត​ជា​មិន​ទាន់​ទេ ហើយ​ពិត​ណាស់​ដើ​ម្បី​ធើ្វ​វា​បាន​យើង​ត្រូវ​ការ​ពេល​វេលា ថវិកា ធនធាន​មនុស្ស និងទីក​នែ្លង​។

យើង​មាន​មជ្ឈ​មណ្ឌល​ស្រាវ​ជ្រាវ ឬ​មន្ទីរ​ពិសោធន៍​វិទ្យា​សាស្រ្ត​តិច​តួច​ណាស់ ខ្លះ​មិន​ដំណើរ​ការ​ទៀត បើ​តាម​ការ​ប៉ាន់​ស្មាន ការ​សាង​សង់​មជ្ឈ​មណ្ឌល​ស្រាវ​ជ្រាវ ឬ​មន្ទីរ​ពិសោធន៍​វិទ្យា​សាស្រ្ត ដោយ​បំពាក់​ឧបករណ៍​បរិក្ខារ​ទំនើប អាច​មាន​តមៃ្ល​ថៃ្ល​ជាង​វត្ត​អារាម ពី ២ ទៅ​បី​ដង តែ​យើង​ក៏មិន​ត្រូវ​ការ​រហូត​ដល់​ទៅជិត ៥ ពាន់​កនែ្លង​នោះ​ដែរ ត្រឹម​តែ ១ ភាគ ៥០ ​នៃ​ចំនួន​នេះ វា​ច្រើន​ពេក​ទៅ​ហើយ​សម្រាប់​កម្ពុជា​។​

បញ្ហា​ មួយ​ទៀត ជម្រើស​របស់​និសិ្សត សម្រាប់​ការ​រៀន​វិស័យ​កសិកម្ម ក្នុង​ប្រទេស​កម្ពុជា​ក៏​មាន​តិច​ទៅ​ទៀត ខណៈ​ដែល​កម្ពុជា ជា​ប្រទេស​កសិកម្ម​ស្រាប់។ ដូច​ដែល​ធ្លាប់​ឮ​មក​ហើយ ឪពុក​ម្តាយ បាន​ឲ្យ​ដំបូន្មាន​ទៅ​កូន​សម្រាប់​ការ​ជ្រើស​រើស​រៀន​វិស័យ​ណា ដែល​ពេល​ចេញ​ទៅ​ធ្វើ​ការ មាន​ម៉ាស៊ីន​ត្រជាក់ មិន​ហាល​ថ្ងៃ​និង​ភ្លៀង និង​កាប់ គាស់​ដី។
ជា​លទ្ធផល រៀង​រាល់​ឆ្នាំ មាន​និសិ្សត​ដែល​បញ្ចប់​ឧត្តម​សិក្សា​ផ្នែក​គ្រប់​គ្រង ព័ត៌​មាន​វិទ្យា ធនាគារ ដែល​ធ្វើ​ការ​មិន​ប្រើ​ជំនាញ​ទាំង​នេះ។ ដូច្នោះ ការ​កសាង និង​បង្កើន​ចំនួន​មជ្ឈ​មណ្ឌល​ស្រាវ​ជ្រាវ​ និង​មន្ទីរ​ពិសោធន៍​វិទ្យា​សាស្រ្ត​ជា​ភាព​ចាំ​បាច់ ដែល​នឹង​បង្កើត​ការ​ងារ​បន្ថែម​ដល់​និស្សិត និង​ជួយ​ជំរុញ​ស្តង់​ដារ វិទ្យា​សាស្រ្ត និង​គុណ​ភាព​ផលិត​ផល ដើម្បី​ប្រកួត​ប្រជែង ជាមួយ​ប្រជា​ជាតិ​ដទៃ។

សរុប​សេចក្តី​មក ការ​បង្កើន​សន្ទុះ​ការ​សាង​សង់​វត្ត​អារាម ក្នុង​ប្រទេស​កម្ពុជា នា​ពេល​បច្ចុប្បន្ន គួរ​តែ​មិន​មាន​ភាព​ចាំ​បាច់ ជាង​ការ​អភិវឌ្ឍ និង​ស្រាវ​ជ្រាវ​វិទ្យាសាស្រ្ត លើ​ផ្នែក​កសិកម្ម​ទេ។ សិស្ស និង​និសិ្សត​ក៏​គួរ​តែ​មិន​ចាំ​បាច់​បារម្ភ និង​រារែក​ចំពោះ​ការ​ជ្រើស​រើស និង​ប្រឡូក​ក្នុង​វិស័យ​កសិកម្ម និង​ការ​ស្រាវ​ជ្រាវ​វិទ្យាសាស្រ្ត លើ​ផ្នែក​នេះ​ដែរ។

វា​ជា​ខឿន​សេដ្ឋកិច្ច​ដ៏​ចម្បង របស់​ប្រទេស​ជាតិ​នា​ពេល​បច្ចុប្បន្ន និង​ទៅ​អនា​គត ហើយ​យើង​គួរ​តែ​ត្រៀម​ខ្លួន ពង្រឹង​សមត្ថភាព​បន្ថែម​លើ​វិស័យ​នេះ ដែល​យើង​បាន​ឈាន​ជើង​ចូល​អង្គ​ការ​ពាណិជ្ជ​កម្ម​ពិភព​លោក (WTO) ហើយ​នឹង​ឈាន​ជើង​ចូល​សមាគម​សេដ្ឋកិច្ច​អាស៊ាន (AEC) នា​ពេល​ខាង​មុខ៕ ដោយ ប៉ែន មីរ៉ាន់ដា និស្សិត​ថ្នាក់​បណ្ឌិត​ នៅ​សាកល​វិទ្យា​ល័យ New England នៅ​ប្រទេស​អូស្ដ្រាលី

 

Unscrupulous agents get Chinese students into US schools

Time 29 July 2012 Issue No:232

 

Because many Chinese students have trouble making sense of the American admissions process, a huge industry of education agents has arisen in China to help guide them – and, in some cases, to do whatever it takes to get them accepted, writes Justin Bergman for Time.

This autumn, David Zhu will join an exodus of Chinese students boarding planes for the leafy, beer-soaked campuses of American colleges and universities, a dream his parents have had since they started saving a $157,000 nest egg for his education. The 21-year-old hired an education agent in China to clean up and ‘elaborate’ on the essay he submitted as part of his application.

Stories like Zhu’s are becoming increasingly common, and this has created a thorny ethical dilemma in the US. According to a 2010 report by the consultancy Zinch China, eight out of every 10 Chinese undergraduate students use an agent to file their applications. And with such intense competition among agents, cheating is rampant, the group says. 

Full report on the Time site

 

This fall, David Zhu will join an exodus of Chinese students boarding planes for the leafy, beer-soaked campuses of American colleges and universities. Zhu, currently a student at Shanghai’s prestigious Fudan University, will be enrolling at Oregon State University to pursue a bachelor’s degree in business — a dream his parents have had since they started saving a $157,000 nest egg for his education. But like many Chinese students who don’t speak English fluently, Zhu might not have been accepted without a little help. The 21-year-old hired an education agent in China to clean up and “elaborate” on the essay he submitted as part of his application. “Actually, the agency helped my application to some extent,” he says.
Stories like Zhu’s are becoming increasingly common as the ranks of Chinese students going abroad for college continue to swell. Because many Chinese students have only basic knowledge of foreign universities and have trouble making sense of complicated applications, a huge industry of education agents has arisen in the country to help guide them — and, in some cases, to do whatever it takes to get them accepted. This has created a thorny ethical dilemma in the U.S. While many American schools are elated by the influx of Chinese students as they’ve scrimped and saved to make ends meet in the economic downturn, some educators worry that the reliance of Chinese students on agents has led to some unintended — and troubling — consequences.

(MORE: Why Are China’s Universities Losing Their Star Students?)
Although Chinese students have been going to America to study for decades, their numbers have spiked dramatically in the past few years. In the 2010–11 school year, more than 157,000 Chinese students were enrolled at institutions of higher learning in the U.S. — a 22% increase over the previous year and tops among all countries. (Second-place India had just 104,000.) The largest increase has been among undergrads: China sent nearly 57,000 to the U.S. in 2010–11, up from 10,000 five years earlier. For the wealthy, an overseas education is becoming almost standard. A survey conducted by China’s Hurun Report found that 85% of rich Chinese parents planned to send their kids abroad to study. The U.S. is their preferred destination, followed by the U.K. and Canada.
While there are a host of reasons for this explosion, money and prestige appear to be the most important factors. Not only can more Chinese families now afford to pay the tuition at a foreign university, they also view it as a better investment in their children’s future. Universities in the West are revered in China, and homegrown schools — even the best ones — fail to measure up. “I think the college education in China is not very practical,” says Vincent Sun, another Fudan student who will be enrolling at MIT this fall to pursue a master’s degree in finance. “When I will be searching for a job, I think a degree from a very famous [foreign] university is a huge thing I think that will put me into a very good place.” Ironically, a foreign university can also be a fallback for Chinese students who don’t do well enough on the national exam, the gaokao, to get into a Chinese school — there’s always an American college willing to take their tuition dollars.

But many of these students would probably never make it to America without a middleman to pave the way. According to a 2010 report by Zinch China, a consultancy that advises U.S. colleges and universities on China, 8 out of every 10 Chinese undergraduate students use an agent to file their applications. And with such intense competition among agents — not to mention ambitious students and their overzealous parents — cheating is rampant, the group says. It estimates that 90% of recommendation letters from Chinese students are fake, 70% of college application essays are not written by the students, and half of all high school transcripts are falsified. “The world of higher education is becoming extremely competitive, much more so than it was even 10 years ago, and I think the kids are looking for an edge,” says Tom Melcher, chairman of Zinch China. “Everyone is looking around and saying, ‘Well, everyone else is cheating, why shouldn’t I?’”

(MORE: These Schools Mean Business)
Another issue that concerns some admissions officers in the U.S. is where the money is coming from. Not only are agents paid by families in China — up to $10,000 before bonuses, according to Zinch — some American schools also have contracts with agents that guarantee them a commission for each student they enroll. This practice constitutes a potential conflict of interest, says Philip Ballinger, head of a commission launched by the Washington-based National Association for College Admission Counseling (NACAC) to study the issue of foreign recruiting. “If money is first, then perhaps the interest of student or the person that’s involved is not first,” he says.

What’s desperately needed is greater oversight in China and the U.S. — something both sides are now trying to address. The Chinese government realizes that doctored transcripts are a problem: earlier this year, it launched a new service to verify students’ high school grades for foreign universities. But because there are literally thousands of agents operating in China, cheating will persist. “The Chinese kids, when I talk to them, they sort of think it’s the schools’ fault. The schools will say you have to have a recommendation letter from a guidance counselor, and Chinese kids don’t have guidance counselors,” Melcher says. Zhu, the student enrolling at Oregon State, says his agent didn’t falsify documents beyond the “elaborated” essay, but he believes doing so is sometimes a necessary evil. “Some schools in China test students by very hard questions beyond their abilities, so the scores students get are very low. So the students who want to go to the USA, they had to change their scores,” he says. “But the students are still very good students because they’re in the best schools in Shanghai.”

In the U.S., there are hopes that the NACAC committee investigating overseas recruiting practices will bring much needed clarity to a situation that has been a relative free-for-all in recent years. While federal law prohibits colleges and universities from paying commissions to recruit students in the U.S., there is no statute against doing it internationally. NACAC has a policy against it, but enforcement has been put on hold while its investigation is continuing. The group’s second meeting is set for this fall; recommendations are expected to come in 2013.

(MORE: Why Is College Enrollment Dropping?)
Although it acknowledges that fraud is a major concern, NACAC is focusing initially on the question of whether universities should be permitted to pay overseas recruiters commissions. Mitch Leventhal, vice chancellor for global affairs at the State University of New York (SUNY) and an outspoken pro-recruiter advocate, argues that agents can provide a legitimate and useful service for foreign students, provided they operate in a professional and transparent way. He says it’s ridiculous to suggest that universities should stop using agents. “That’s sticking your head in a hole. They’re not going to go away because market demand is there, so the best way to address it is to engage them and identify the good ones.”

Leventhal believes he’s found a way to do that. He’s founder of an organization called the American International Recruitment Council, which has developed a rigorous process for certifying international agents. Agents must volunteer and pay a fee for the service, which involves a third-party investigation of their business, an external review by two members of U.S. universities and a confidential complaint system. So far, the group has certified about 45 agents, who benefit, Leventhal says, from having increased access to U.S. schools. And after agents are thoroughly vetted, he sees nothing wrong with paying them commissions, so long as the schools are also transparent about it. At SUNY, the fee is 10% of the student’s first-year tuition. “No one likes to pay a commission to a real estate broker when we buy a house because it’s another expense,” he says. “But we don’t deny the fact that a real estate broker works on commission and deserves to earn something for their effort.”

This sentiment isn’t shared by everyone. Mark Sklarow, head of the Washington-based Independent Educational Consultants Association (IECA), says students in China are better served by so-called educational consultants, who are paid solely by families (not by U.S. universities) to find the best educational match for students. Dozens of consultants in China have applied to become IECA members, but the organization must first ensure they’ve never accepted money from a college or university and they’ve never engaged in fraudulent practices. He believes that as Chinese students become more familiar with the U.S. application process, they’ll increasingly turn to consultants like these to help them make decisions about colleges rather than put all their trust in agents.

Sklarow says the U.S. is at a turning point too. For the past five years, colleges and universities were “balancing their budgets on Chinese students,” but he thinks the pressure is now on them to find a way to regulate the system. “I think until American colleges stand up and say we need a way to guarantee that the students we accept, that the records we’re looking at are whole, complete and legitimate, the problem continues to grow.”

Read more: http://world.time.com/2012/07/26/forged-transcripts-and-fake-essays-how-unscrupulous-agents-get-chinese-students-into-u-s-schools/?iid=tsmodule#ixzz221ym3E6F

 

Universities admit more poor students in China

Xinhuanet29 July 2012 Issue No:232

 

A little more than a month after sitting the gaokao, China's college entrance exam, Zeng Mengyao is celebrating her results. She will attend Xiamen University in China's eastern Fujian Province. Zeng's dream to be admitted to a prestigious university would have been crushed without the national preferential policy introduced by the Ministry of Education this year, reports Xinhuanet.

According to this year's college admission plan, 12,100 higher education vacancies will be allocated to students from 680 poverty-stricken counties in 21 provincial areas. Residents in these counties had an annual per capita income of CNY2,676 (US$418) last year, about half the national average.

Statistics from the Ministry of Education show that the national average admission rate in some leading universities last year was 8.5%, while the number in the 680 impoverished counties was 5.7%. Zeng fell eight points short of the admission score set by Xiamen University, yet she will soon be heading there thanks to the new policy

Full report on the Xinhuanet site